باز اين چه رستخيز عظيم است كز زمين / بي نفخ صور خاسته تا عرش اعظم است

اين صبح تيره باز دميد از كجا كزو / كار جهان و خلق جهان جمله در هم است

گويا طلوع ميكند از مغرب آفتاب / كاشوب در تمامي ذرات عالم است

گر خوانمش قيامت دنيا بعيد نيست / اين رستخيز عام كه نامش محرم است

در بارگاه قدس كه جاي ملال نيست / سرهاي قدسيان همه بر زانوي غم است

جن و ملك بر آدميان نوحه مي كنند / گويا عزاي اشرف اولاد آدم است

خورشيد آسمان و زمين نور مشرقين

پرورده ي كنار رسول خدا حسين

* * *

كشتي شكست خورده ي طوفان كربلا / در خاك و خون طپيده به ميدان كربلا

گر چشم روزگار بر او زار مي گريست / خون مي گذشت از سر ايوان كربلا

نگرفت دست دهر گلابي به غير اشك / زآن گل كه شد شكفته به بستان كربلا

از آب هم مضايقه كردند كوفيان / خوش داشتند حرمت مهمان كربلا

بودند ديو و دد همه سيراب و مي مكيد / خاتم ز قحط آب، سليمان كربلا

زان تشنگان هنوز به عيوق مي رسد / فرياد العطش ز بيابان كربلا

آه از دمي كه لشگر اعدا نكرد شرم / كردند رو به خيمه ي سلطان كربلا

آن دم فلك بر آتش غيرت سپند شد

كز خوف خصم در حرم افغان بلند شد

* * *

كاش آن زمان سرادق گردون نگون شدي / وين خرگه بلند ستون بي ستون شدي

كاش آن زمان درآمدي از كوه تا به كوه / سيل سيه كه روي زمين قيرگون شدي

كاش آن زمان ز آه جهان سوز اهل بيت / يك شعله برق خرمن گردون دون شدي

كاش آن زمان كه اين حركت كرد آسمان / سيماب وار گوي زمين بي سكون شدي

كاش آن زمان كه پيكر او شد درون خاك / جان جهانيان همه از تن برون شدي

كاش آن زمان كه كشتي آل نبي شكست / عالم تمام غرقه ي درياي خون شدي

آن انتقام گر نفتادي به روز حشر / با اين عمل معامله ي دهر چون شد

آل نبي چو دست تظلم برآورند

اركان عرش را به تلاطم درآورند

* * *

برخوان غم چو عالميان را صلا زدند / اول صلا به سلسله ي انبيا زدند

نوبت به اوليا چو رسيد آسمان طپيد / زان ضربتي كه بر سر شير خدا زدند

آن در كه جبرئيل امين بود خادمش / اهل ستم به پهلوي خيرالنسا زدند

بس آتشي ز اخگر الماس ريزه ها / افروختند و در حسن مجتبي زدند

وانگه سرادقي كه ملك محرمش نبود / كندند از مدينه و در كربلا زدند

وز تيشه ي ستيزه در آن دشت كوفيان / بس نخل ها ز گلشن آل عبا زدند

پس ضربتي كزان جگر مصطفي دريد / بر حلق تشنه ي خلف مرتضي زدند

اهل حرم دريده گريبان گشوده مو / فرياد بر در حرم كبريا زدند

روح الامين نهاده به زانو سر حجاب

تاريك شد ز ديدن آن چشم آفتاب

* * *

چون خون ز حلق تشنه ي او بر زمين رسيد / جوش از زمين بذروه ي عرش برين رسيد

نزديك شد كه خانه ي ايمان شود خراب / از بس شكست ها كه به اركان دين رسيد

نخل بلند او چو خسان بر زمين زدند / طوفان به آسمان ز غبار زمين رسيد

باد آن غبار چون به مزار نبي رساند / گرد از مدينه بر فلك هفتمين رسيد

يكباره جامه در خم گردون به نيل زد / چون اين خبر به عيسي گردون نشين رسيد

پر شد فلك ز غلغله چون نوبت خروش / از انبيا به حضرت روح الامين رسيد

كرد اين خيال وهم غلط كه اركان غبار / تا دامن جلال جهان آفرين رسيد

هست از ملال گرچه بري ذات ذوالجلال

او در دلست و هيچ دلي نيست بي ملال

* * *

ترسم جزاي قاتل او چون رقم زنند / يك باره بر جريده ي رحمت قلم زنند

ترسم كزين گناه شفيعان روز حشر / دارند شرم كز گنه خلق دم زنند

دست عتاب حق به در آيد ز آستين / چون اهل بيت دست در اهل ستم زنند

آه از دمي كه با كفن خونچكان ز خاك / آل علي چو شعله ي آتش علم زنند

فرياد از آن زمان كه جوانان اهل بيت / گلگون كفن به عرصه ي محشر قدم زنند

جمعي كه زد بهم صفشان شور كربلا / در حشر صف زنان صف محشر بهم زنند

از صاحب حرم چه توقع كنند باز / آن ناكسان كه تيغ به صيد حرم زنند

پس بر سنان كنند سري را كه جبرئيل

شويد غبار گيسويش از آب سلسبيل

* * *

روزي كه شد به نيزه سر آن بزرگوار / خورشيد سر برهنه برآمد ز كوهسار

موجي به جنبش آمد و برخاست كوه / ابري به بارش آمد و بگريست زار زار

گفتي تمام زلزله شد خاك مطمئن / گفتي فتاد از حركت چرخ بي‌قرار

عرش آن زمان به لرزه درآمد كه چرخ پير / افتاد در گمان كه قيامت شد آشكار

آن خيمه‌اي كه گيسوي حورش طناب بود / شد سرنگون ز باد مخالف حباب وار

جمعي كه پاس محملشان داشت جبرئيل / گشتند بي‌عماري محمل شتر سوار

با آن كه سر زد آن عمل از امت نبي / روح‌الامين ز روح نبي گشت شرمسار

وانگه ز كوفه خيل الم رو به شام كرد

نوعي كه عقل گفت قيامت قيام كرد

* * *

بر حربگاه چون ره آن كاروان فتاد / شور و نشور واهمه را در گمان فتاد

هم بانگ نوحه غلغله در شش جهت فكند / هم گريه بر ملايك هفت آسمان فتاد

هرجا كه بود آهوئي از دشت پا كشيد / هرجا كه بود طايري از آشيان فتاد

شد وحشتي كه شور قيامت به باد رفت / چون چشم اهل بيت بر آن كشتگان فتاد

هرچند بر تن شهدا چشم كار كرد / بر زخم هاي كاري تيغ و سنان فتاد

ناگاه چشم دختر زهرا در آن ميان / بر پيكر شريف امام زمان فتاد

بي اختيار نعره ي هذا حسين زود / سر زد چنانكه آتش ازو در جهان فتاد

پس با زبان پر گله آن بضعةالرسول

رو در مدينه كرد كه يا ايهاالرسول

* * *

اين كشته ي فتاده به هامون حسين توست / وين صيد دست و پا زده در خون حسين توست

اين نخل تر كز آتش جان سوز تشنگي / دود از زمين رسانده به گردون حسين توست

اين ماهي فتاده به درياي خون كه هست / زخم از ستاره بر تنش افزون حسين توست

اين غرقه محيط شهادت كه روي دشت / از موج خون او شده گلگون حسين توست

اين خشك لب فتاده دور از لب فرات / كز خون او زمين شده جيحون حسين توست

اين شاه كم سپاه كه با خيل اشگ و آه / خرگاه زين جهان زده بيرون حسين توست

اين قالب طپان كه چنين مانده بر زمين / شاه شهيد ناشده مدفون حسين توست

چون روي در بقيع به زهرا خطاب كرد

وحش زمين و مرغ هوا را كباب كرد

* * *

كاي مونس شكسته دلان حال ما ببين / ما را غريب و بي كس و بي آشنا ببين

اولاد خويش را كه شفيعان محشرند / در ورطه ي عقوبت اهل جفا ببين

در خلد بر حجاب دو كون آستين فشان / واندر جهان مصيبت ما بر ملا ببين

ني ورا چو ابر خروشان به كربلا / طغيان سيل فتنه و موج بلا ببين

تن هاي كشتگان همه در خاك و خون نگر / سرهاي سروران همه بر نيزه ها ببين

آن سر كه بود بر سر دوش نبي مدام / يك نيزه اش ز دوش مخالف جدا ببين

آن تن كه بود پرورشش در كنار تو / غلطان به خاك معركه ي كربلا ببين

يا بضعةالرسول ز ابن زياد داد

كو خاك اهل بيت رسالت به باد داد

* * *

خاموش محتشم كه دل سنگ آب شد / بنياد صبر و خانه ي طاقت خراب شد

خاموش محتشم كه ازين حرف سوزناك / مرغ هوا و ماهي دريا كباب شد

خاموش محتشم كه ازين شعر خون چكان / در ديده اشگ مستمعان خون ناب شد

خاموش محتشم كه ازين نظم گريه خيز / روي زمين به اشگ جگرگون كباب شد

خاموش محتشم كه فلك بس كه خون گريست / دريا هزار مرتبه گلگون حباب شد

خاموش محتشم كه بسوز تو آفتاب / از آه سرد ماتميان ماهتاب شد

خاموش محتشم كه ز ذكر غم حسين / جبريل را ز روي پيمبر حجاب شد

تا چرخ سفله بود خطائي چنين نكرد

بر هيچ آفريده جفائي چنين نكرد

* * *

اي چرخ غافلي كه چه بيداد كرده اي / وز كين چها درين ستم آباد كرده اي

بر طعنت اين بس است كه با عترت رسول / بيداد كرده خصم و تو امداد كرده اي

اي زاده ي زياد نكرده ست هيچ گه / نمرود اين عمل كه تو شداد كرده اي

كام يزيد داده اي از كشتن حسين / بنگر كه را به قتل كه دلشاد كرده اي

بهر خسي كه بار درخت شقاوتست / در باغ دين چه با گل و شمشاد كرده اي

با دشمنان دين نتوان كرد آن چه تو / با مصطفي و حيدر و اولاد كرده اي

حلقي كه سوده لعل لب خود نبي بر آن / آزرده اش به خنجر بيداد كرده اي

ترسم تو را دمي كه به محشر برآورند/از آتش تو دود به محشر درآورند

 نگاه هايي از طعم اشتياقي عاشقانه ٬ نگاه هايي از رنگ بازي هاي كودكانه ٬

 نگاه هايي از جنس نجواهاي آسماني ٬ نگاه هايي از نوع فرياد هايي ناگهاني !!!

به هر سو مي نگرم نگاهي ست جاذب و كاذب

به هر سو مي روم نگاهي ست پر از خواهش

در نگاهي غرق ميشوم ٬ نگاهي ديگر ميشود ناجي

به نگاهي ختم ميشوم ٬ نگاهي مي شود آغاز

نگاهي تهديد ميكند ٬ نگاهي درد و دل

نگاهي شك ميكند ٬ نگاهي دارد يقين

هر روز صبح گاهان  در عمق نگاه ها قدم زنان طلوع مي كنم و در عمق نگاه ها  پرسه زنان به غروب مي رسم .

هر چند قلم مي كوشد با صفت كثيف ٬ هرزه ٬ خائن دست و پنجه نرم كند ٬ از گوشه و كنار نگاه ها عطر خوش دوست داشتن مي پاشد.

آن نگاهي كه تعقيب مي كرد ٬ آن نگاهي كه تا مرگ آخرين ثانيه تعظيم مي كرد

آن نگاهي كه ختم به لبخند شد ٬ آن نگاهي  كه سر به زير و آرام شد

خواهشش ٬ عشقش ٬ نيازش ٬تمام حضورش نگاه بود

هرچه گريز مي زنم در ميان واژه ها ٬ باز هم صفت پاكي خود را كشان كشان به سطرها مي رساند.

تقدس فرياد ميزند : زنده ام ....

عشق نجوا مي كند : ريشه ام نشكن !!!

آن نگاهي كه ديشب لالايي كنان خوابم كرد ٬ در بستر چشمي ديگر بيدارم كرد

همان نگاهي كه عاشقانه آن شب وداع كرد ٬ در جريان صوتي ديگر امروز سلام كرد

عاشق شدم ..... عاشق نگاهي در چشم همه !!!

عاشق عطر جاذبه اي دوسويه كه در ميان فاصله هاي اجباري جاري مي شود و خود را مي آويزد به مژگان محتاجم !!!

... و از آن لبخندي مي ماند براي وداع ...

♦

♦

♦

غريبه دل به تو دادم . مبادا در خيابان هاي شهر جا بگذاري !

دلم كودك است ٬ بازيگوش است ...

اين شهر كثيف است ٬ غبار آلوده است ٬ پر از قاتل است !

مردمك چشمم با مردمك چشمت پيوند خورد و نگاهي جاري شد و دلم غرق شد

نگاهي كه هم سلام شد و هم وداع

چون باران زده اي بي آشيان زير نگاه تو آرام گرفتم

غريبه نگاهت شد آشيان

ثانيه هاي آخر دلم جا ماند ... در همان ايستگاه ... در همان فضا ...

تو رفتي ... نه ٬ من رفتم ... آري ٬ تو ماندي !!!

هر چه بود يكي رفت و يكي ماند و اين شد خط پايان اين مسير مبهم ...

همان مسيري كه از خيابان هاي شهر كثيف تهران آغاز شد و رفت تا اوج آسمان

جاي پاي نگاهت بر چشمم ماند و لبخند آخرم هك شد تا هميشه در جداره ي آن پنجره ي غبار گرفته ...

غريبه هرگاه گذرت به آن خيابان افتاد

هرگاه نگاهت در آن فضا پر زد

هر گاه از پشت هر پنجره اي به ياد پنجره ي بلورين احساس من افتادي و ترك هاي لبخندم را بر روي آن ديدي

لبخند بزن ....... يادم كن

تنها همين ........... !!!

شب از هجوم خیالت نمیبرد خوابم

تو چه هستی که من از موج نسیم تو

بسان قایق سر گشته به روی گردابم 

تو در کدام سحر بر روی کدام اسب سفید

تو را کدام خدا

تو از کدام جهان

تو را کدام کرانه

تو در کدام صدف

تو در کدام چمن

همراه کدام نسیم

من از کجا سرراه تو آمدم

چه کرد با دل من آن نگاه شیرین آه

مدام بیش نگاهی مدام بیش نگاه

کدام نشانه دویده ازتو در من

که دره های وجودم تو را که می بینند

به رقص می آیند سرود می خوانند

چه آرزوی محالیست زیستن با تو

مرا همین یک سخن بگذارند با تو

به من بگو مرا از دهان شیر بگیر

به من بگو برو در دهان شیر بمیر

بگو برو جگر کوه قاف را بشکاف

ستاره ها را از آسمان بیار به زیر

تو را به هر چه تو گویی به دوستی سوگند

هر آنچه خواهی از من بخواه صبر مخواه

که صبر راه درازی به مرگ بیوسته است

تو آرزوی بلندی ودست من کوتاه

تو دور دست امیدی و بای من خستست

همه وجود تو مهر است وجان من محروم

چراغ راه تو سبز است

                  و

 راه من بسته است